Small room for a small person ห้องน้อยๆ ของคนนิดๆ

ใส่หัวใจไว้ในดอกปีบ

Fri, 05 Sep 2008 05:18:37 GMT

ดอกปีบที่ไม่มีวันร่วงหมดต้น

บางครั้งฉันรู้สึกขัดอกขัดใจกับการตั้งชื่อใหม่ให้ดอกไม้อย่างเลิศหรู

หรือ ตั้งใหม่เพื่อแก้เคล็ดอะไรบางอย่าง
แต่ "ดอกปีบ" เป็นเหมือนชื่อเล่นของ "กาสะลอง"

ฟังดูน่ารักสมตัวทั้งสองชื่อ ใครอย่าได้คิดชื่อใหม่ให้มันเชียว

จะอย่างไรดอกไม้ก็ต้องโรยราอยู่ดี ไม่ว่าบางคนจะไม่อยากเด็ดดอกไม้จากต้น

หรือ บางคนชอบที่จะตัด จะเด็ดดอกไม้
ให้มาสวย ให้มาหอมอยู่ข้างๆ ตัว

มันคงบอกไม่ได้ว่าอยากอยู่คาต้น

หรืออยากมางามแอร่มแฉล้มหอมอยู่นอกต้น
ที่สุดแล้วมันคงอยู่ที่ตัวเราจะให้ความรู้สึกกับมันแค่ไหน

จะดูแลมันอย่างไร จะเก็บความรู้สึกนั้นไว้ตรงไหน

เมื่อวันที่มันโรยราจากไป

ความรักของฉันกับดอกปีบเกิดขึ้นเมื่อฉันพบว่า

ดอกปีบที่งามง่ายด้วยกลีบสีขาวเพียง 4 กลีบ

แต่มีลีลาท่าทีด้วยรอยหยักตรงปลายกลีบหนึ่ง

เป็นที่ที่เกสรสีหลืองอ่อนจุดกำเนิดกลิ่นหอม อิงแนบอยู่ตรงกลีบนั้น
กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กรุ่นตลอดวัน ตลอดคืน

หอมอวลละไม หอมไม่เว้นวรรคพักผ่อนเอาเสียเลย

ฉันไม่ต้องลำบากใจว่าจะเด็ดดอกปีบจากต้นดีหรือไม่

เพราะดอกปีบจะทิ้งดอกร่วงลงบนพื้นตลอดเวลา
ดอกปีบที่ร่วงลงมานี้จะยังสดแจ่มและหอมทุกดอกไป

ฉันไม่เคยอดใจได้ที่จะเก็บดอกปีบมาใส่แก้วแช่น้ำไว้ใกล้ๆ สายตา

แล้วคอยโฉบเข้าไปหอมมันบ่อยๆ

ย่ำเย็นนั้น บนทางสายเดิมที่ต้องเดินผ่าน

ฉันไม่ยั้งใจที่จะเก็บดอกปีบดอกใหม่ๆ บนพื้นเหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน
ใส่แก้วแช่น้ำวางไว้ข้างเตียง ให้กลิ่นของมันกรุ่นหวานอยู่ในความฝัน

แอร์ที่ฉ่ำเย็นตลอดคืน แม้บางก้านใต้น้ำจะเริ่ม
หมองและช้ำแต่ตัวดอกกลับยิ่งสด

กลีบแข็งส่งกลิ่นหอมเหมือนเดิม

ฉันหยิบดอกของเมื่อวานออกจากแก้ว

สังเกตเห็นว่าก้านดอกบางก้านมีรอยหัก

แต่รอยหักนั้นไม่ได้ทำให้มันงอ
ตัวดอกยังคงสดงามอยู่เหมือนเดิม

ฉันทิ้งมันไม่ลง

เลยตัดก้านดอกส่วนที่เหลืองช้ำออกทีละดอก
แล้วได้ปีบก้านสั้น-ยาวไม่เท่ากัน

เรื่อยๆ ไปในความรู้สึก

ดอกปีบก้านสั้นถูกเอาไปแช่ไว้ในขวดใส่น้ำใบจิ๋วแทน

แล้ววางไว้ข้างหน้าต่างห้องน้ำ
ดอกที่ก้านเกือบกุดแล้วถูกวางทับไว้บนหนังสือเล่มหนาหนัก

ที่คว้ามาได้ใกล้ตัว

วันหนึ่งวันใดข้างหน้า ที่หนังสือเล่มนี้บังเอิญถูกเปิดออกมาอีกครั้ง

ดอกปีบแห้ง 2-3 ดอกนี้จะพาฉันกลับไปสู่ปีบ
ดอกงาม สด หอม...อีกครั้ง...และทุกครั้งไป

หากเป็นคุณที่บังเอิญเปิดหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา

ฉันขอฝาก นิทานดอกปีบเรื่องนี้

เพื่อนำคุณกลับไปพบกับ ปีบดอกงาม
สด หอม....มา ณ ที่นี้

มุมมองของเต่า

Wed, 21 May 2008 16:09:51 GMT

มุมมองของเต่า

ฉันอยากรู้ว่า....เมื่อแหงนหน้าดูดอกบัว ตามสายตาของเต่า หรือ กุ้ง หอย ปู ปลา

มันจะได้เห็นอะไรบ้างนะ.....?

ดอกบัวหลวง ปลูกประดับบริเวณสระว่ายน้ำ ของโรงแรมโสมาเทวี เสียมเรียบ ที่พักของเราทั้ง 3 คืนในทริปเขมรนี้

ปกติคงมีโอกาสน้อยที่จะได้ภาพดอกบัวในมุมช้อนใต้ดอกแบบนี้

กลีบบางใสด้วยแสงอ่อน - อุ่นของเช้าวันใหม่

บัวสี่เหล่าเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าที่เห็นภาพชัด ฟังแล้วเข้าใจง่าย
ใครถูกด่าว่าเป็นบัวใต้น้ำ แปลว่าโง่ระดับสิ้นหวัง เจ็บแสบนักหนา
"...รังแต่จะเป็นอาหารของ เต่า หรือ กุ้ง หอย ปู ปลา..."

ภาพนี้คือทางเดินขึ้นที่ชันถึง 50 องศา ขั้นบันไดกว้างประมาณ 4 นิ้ว ของหอสูงบริเวณศูนย์กลางของปราสาทหินนครวัด อันเปรียบดังศูนย์กลางแห่งจักรวาล เป็นสวรรค์แห่งเทวราชาตามความเชื่อของกษัตริย์ขอม ไพร่ฟ้าประชาเราต้องตะเกียกตะกายเสี่ยงชีวิตหากปรารถนาจะได้ยลภาพสวรรค์สักครู่ยามหนึ่ง มีข่าวที่ไม่เปิดเผยว่า มีอุบัติเหตุคนพลัดตกลงกระแทกหินขึ้นสวรรค์สมใจปีหนึ่งๆ จำนวนไม่น้อย
ปราสาทหินนครวัดมีแผนผังที่ถือว่าเป็นวิวัฒนาการขั้นสุดยอดของปราสาทขอม ใช้หินรวม 600,000 ลูกบาศก์เมตร ใช้แรงงานช้างกว่า 40,000 เชือก และแรงงานคนนับแสนขนหินและชักลากหินมาจากเขาพนมกุเลน ชึ่งอยู่ห่างออกไปกว่า 50 กิโลเมตร มาสร้าง มีเสา 1,800 ต้น หนักต้นละกว่า 10 ตัน ใช้เวลาสร้างร่วม 100 ปี ใช้ช่างแกะสลัก 5,000 คน และใช้เวลาถึง 40 ปี ในการสร้าง

โฉกครรยาร์ หรือ เกาะแกร์
ตำนานเล่าว่า พระเจ้าชัยวรมันที่ 4 มีศักดิ์เป็นอา และทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนหลานทั้งสอง คือพระเจ้าหรรษาวรมันที่ 1 และพระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 พระโอรสใน พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 เริ่มสร้างเกาะแกร์ราวปี ค.ศ.921 และแยกออกมาตั้งตนเป็นกษัตริย์ที่ เกาะแกร์ ทับซ้อนอำนาจส่วนกลางที่อยู่เมืองยโศธรปุระ เขาพนมบาแค็ง

กระทั่งปี ค.ศ. 928 ซึ่งเป็นปีที่พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 เสด็จสวรรคต พระเจ้าชัยวรมันที่ 4 จึงมีอำนาจแต่เพียงผู้เดียว ณ ช่วงเวลานั้น พระเจ้าชัยวรมันที่ 4 เพิ่มพูนอำนาจของพระองค์ตลอดเวลา ทรงก่อสร้างศาสนสถานเป็นจำนวนมาก เช่น ปราสาทธม เทวรูปพระศิวะ หรือศิวลึงค์ขนาดมหึมา
ความรุ่งเรืองของนครหลวงเกาะแกร์เจริญถึงขีดสุด ประมาณ 20 ปี ในช่วงแห่งการครองราชบัลลังก์ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 4 ต่อมา พระเจ้าราเชนวรมันที่ 2 ได้ทรงย้ายเมืองหลวงกลับมาที่ยโศธรปุระอีกครั้ง ปล่อยนครหลวงเกาะแกร์เป็นเพียงซากหินทรายรูปพีระมิดขนาดใหญ่......ทิ้งร้างกลางป่าที่ห่างไกล

หินนั้นไม่มีวันผุพัง แต่สิ่งก่อสร้างที่ถูกก่อ ถูกกองขึ้นจากความปรารถนาที่จะแสดงอำนาจไร้ขอบเขต ความทะยาน อยากเทียบชั้นแห่งสวรรค์อันสูงสุด เป็นวัสดุประสานแผ่นหินที่ไร้ซึ่งรูปธรรม ไม่คงทนถาวร สัญลักษณ์ที่มาดหมายว่าเป็นความยิ่งใหญ่แห่งตัวตน ที่สุดกลายเป็นกองหินที่มิรู้ร้อน...มิรู้หนาว

ความสูงส่งที่ไร้แก่น ไร้ฐานอันมิพึงประมาณว่าสองเท้าตนนั้น อย่างไรก็ยังเหยียบย่ำอยู่บนพื้นดิน สถิตย์อยู่นับพันปี นานเหมือนชั่วกัลป์..แต่ที่สุดแล้วก็ล้มทลายลงสิ้น ซากที่เหลือเพียงประจานความพ่ายแพ้

ปราสาทดิน

"จอมปลวก" กองดินหนาทึบรูปร่างต่างๆ ที่อยู่ในบริเวณเดียวกันกับซากปราสาท ทำให้ฉันสงสัยว่า ชีวิตในกองดินของมันเป็นอย่างไร...ในสมองเล็กๆ ของมันคิดอะไร...มันรู้หรือไม่ว่ามันทำอะไรอยู่...มันรู้คุณค่าแห่งตัวของมันแค่ไหน...
แต่ที่แน่ๆ มันรู้ "หน้าที่" ของมัน และมันเกิดมาเพื่อทำเพียง "หน้าที่" ของมันเท่านั้น...ไม่มาก...และ...ไม่น้อย ไปกว่านั้นเลย

ในรังปลวกมี 3 วรรณะคือ ปลวกงาน ทำงานทุกอย่างภายในรัง ถัดมาคือ ปลวกทหาร ทำหน้าที่ดูแลป้องกันรังของมันและของปลวกทุกตัว ปลวกในวรรณะที่สามคือ ปลวกสืบพันธุ์

ปลวกงานสร้างจอมปลวกโดยช่วยกันกัดดินและขนดินมาทีละก้อน ใช้น้ำลายเป็นตัวเชื่อมติด พวกมันค่อยๆ สร้างผนังจอมปลวกแน่นหนาขึ้นทีละน้อยอย่างอดทน โดยมีปลวกทหารคอยทำหน้าที่อารักขาความปลอดภัยให้

ปลวกมีบทบาทสำคัญในการช่วยย่อยสลายไม้ เศษไม้ และวัตถุอื่น ๆ เพื่อนำแร่ธาตุหมุนเวียนกลับสู่ระบบนิเวศ และเมื่อแปลงร่างเป็นแมลงเม่า ก็ยังเป็นอาหารทรงคุณค่าทั้งต่อนกและสัตว์ต่าง ๆ
จนวันนี้ ความพยายามของมนุษย์ในอันที่จะเลียนแบบสภาพดินและอุณหภูมิในจอมปลวก เพื่อเพาะเลี้ยงเห็ดโคนอันแสนอร่อย ก็ยังคงไม่ประสบความสำเร็จนัก เห็ดโคนที่ขึ้นเฉพาะในจอมปลวก จึงยังคงมีราคาแพงอยู่

ไกด์ชาวเขมรบอกว่า สิ่งที่กษัตริย์ขอมโบราณสร้างไว้ เปรียบเหมือนการลงทุนระยะยาว ให้ชาวเขมรทุกวันนี้ได้ตักตวงใช้กินใช้อยู่ เงินตราเข้าประเทศของเขมรส่วนใหญ่ได้มาจากธุรกิจการท่องเที่ยว และสถานที่ท่องเที่ยวเหล่านั้นก็คือ ปราสาทหิน รอยอันรุ่งเรืองแห่งอารยะธรรมขอมโบราณเหล่านี้นั่นเอง

คำถามคือ หากไม่มีหลักฐานประจักษ์สายตา กับเครื่องหมายบอกตำแหน่งกับระเบิดที่ตรวจพบแล้ว กับระเบิดที่ยังคงฝังอยู่มากมายนับล้านจุดทั่วประเทศ รอการสำรวจที่ค่อยๆ ดำเนินการไปเรื่อยๆ โดยสององค์กร NGO คือ Halo Trust และ Cmac

เครื่องหมายแห่งสงครามแย่งชิงอำนาจ ที่ยังคงเป็นเหมือนวิญญาณลึกลับล่องลอย รอจังหวะทำร้ายผู้คนที่เผลอไผลพลาดพลั้ง มิพักพูดถึงเด็กๆ ทุพพลภาพ แขนขาด ขาด้วนที่มีอยู่เป็นจำนวนมากในประเทศกัมพูชา

ที่ประเทศนิวซีแลนด์ มีสัตว์ชนิดหนึ่งชื่อว่า ตัวพอซซั่ม มันถูกรถทับตายเป็นจำนวนมากเพราะชอบวิ่งตัดหน้ารถ เหตุการณ์นี้มีมากจนกลายเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง มีเสื้อยืดที่ระลึกพิมพ์รูปตัว พอซซั่มแบนแต๊ดแต๋บนรอยดอกยางล้อรถยนต์ น่าขำ
ที่กัมพูชา นอกจากเสื้อยืดภาพปราสาทหินที่มีชื่อเสียงต่างๆ หลายแห่งแล้ว ยังมีเสื้อยืดพิมพ์รูปหัวกระโหลกไขว้สีแดง สัญลักษณ์ตำแหน่งกับระเบิด ขายให้นักท่องเที่ยวด้วย

.....I started a joke which started the whole world crying.....

ฉันนึกถึงเพลงของ The Bee Gee เพลงนี้ขึ้นมา ขำแต่หัวเราะไม่ออก...ซ้ำอยากจะร้องไห้

อนาคตของคนรุ่นต่อไปอยู่ในมือของคนรุ่นปัจจุบัน ซึ่งอยู่ในมือของคนรุ่นก่อนมาก่อน ฉันว่า ทุกหนทุกแห่งในโลกก็เป็นอย่างนี้ ปรารถนาอันมิรู้พอเพียงเป็นเหมือนเชื้อฟืนไฟสุมให้กิเลสในใจคนเราปะทุ สุดท้ายพาพังพ่าย ตกต่ำ อำนาจเสื่อมสลาย เป็นวัฏจักรเวียนวนไม่รู้จบ

ซากแสดงความปราชัยต่อความฝักใฝ่ในอำนาจ สักกี่กองทนโท่ตำตา หาได้ก่อเป็นบทเรียนแก่ใครไม่ เมื่อพวกเขาเพียงมองว่าเป็นสมบัติที่นำเงินตราเข้าประเทศ ฉันได้แต่หวังว่า เงินทองเหล่านั้นจะเหลือจากความละโมภรูปเดิมๆ ของผู้ปกครองรุ่นใหม่ สู่ปากท้องคนอดอยาก....พอสมควร.....

ดอกไม้ต่ำต้อยเรี่ยดินอยู่ ณ บริเวณฐานปิรามิดเกาะแกร์

การเริ่มต้น....ไปสู่....การสิ้นสุด

ความแข็งแกร่งของหินผาอาจไม่ใช่ความเข้มแข็ง

และความบอบบางของดอกไม้คงไม่ได้หมายความว่ามันอ่อนแอ

TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT

The moment in time

Fri, 29 Feb 2008 19:22:26 GMT

ชั่วขณะที่โลกเหมือนจะหยุดหมุน

ในซอยอุดมสุขมีปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งเปิดบริการล้างรถด้วยเครื่องล้างอัตโตมัติเป็นแห่งแรกก่อนที่จะมีกันค่อนข้างแพร่หลายในระยะต่อมา และลดความนิยมลงไปมานิยมใช้คนล้างแทน วันนี้ปั๊มแห่งนี้ปิดบริการไปแล้ว

แม่บ้านของฉันผู้ซึ่งทำงานอยู่ด้วยกันมานานแสนนานจู่ๆ วันหนึ่งเมื่อ 2-3 ปีที่ผ่านมาก็ลุกขึ้นไปแต่งงานกับฝรั่งซะเฉยๆ แต่ก่อนนั้นเธอจะเป็นผู้ดูแลความสอาดให้กับรถเล็กๆ ของฉันตลอดมาอย่างไม่มีบกพร่อง หลังจากนั้นเมื่อฉันย้ายจากบ้านที่มีที่จอดรถในบ้านมาอยู่คอนโดซึ่งต้องจอดรถในอาคารรวม รถฉันก็ไม่ค่อยจะได้โดนน้ำล้างเลยนอกจากน้ำฝน ที่คอนโดมีบริเวณหนึ่งที่จัดให้สำหรับเป็นที่ล้างรถเหมือนกัน เวลาจะล้างก็ไปติดต่อซื้อคูปองราคา 60 บาท แล้วก็มาล้างเองตรงที่ๆจัดไว้ให้เท่านั้น หลายๆ คน บ่นว่าเพิ่มอีก 40 บาท ไปให้ปั๊มใกล้ๆ นี้ล้างพร้อมดูดฝุ่นเลยจะดีกว่า ไม่เหนื่อยด้วย

ถ้ามีโอกาสและเวลาฉันไม่รังเกียจการล้างรถด้วยเอง อย่างน้อยก็เป็นโอกาสที่จะได้เห็นสภาพรถโดยทั่วๆ ไปบ้าง เพราะฉันไม่ค่อยใส่ใจมันมากนัก รอยอะไรได้มาจากไหนเมื่อไร ฉันไม่ค่อยได้รู้เรื่องกะเค้าหรอก อีกอย่างล้างรถทีฉันก็จะเปียกปอนไปทั้งตัว เย็นสบายดีออก แต่ที่คอนโดอย่างนี้คงไม่เหมาะนักที่จะขึ้นลงลิฟท์ในชุดกางเกงขาสั้นที่เปียกๆ

ปั๊มในซอยอุดมสุขที่ว่านั้น ในห้องขายของมีตู้กาแฟ ชนิดปั่นเมล็ดกาแฟใหม่ๆ ทุกแก้วที่กดสั่ง แม้ว่าเค้าจะตั้งไว้อ่อนไปสักหน่อยเพราะขายราคาถูก แต่กาแฟที่ชงจากเมล็ดกาแฟที่ปั่นใหม่ๆ จะหอมเป็นพิเศษ

ฉันชอบไปล้างรถในช่วงบ่ายๆ หลังจากกดกาแฟไว้แล้วก็ถือเข้าไปในรถ ขับเข้าไปในอุโมงค์ ฟองโฟมไหลรินผ่านหน้าต่าง ฉันเปิดเพลงที่ชอบฟังพลาง ดื่มกาแฟ ภายนอกมองเข้ามาไม่เห็น ชั่ว2-3 นาทีนั้น ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกที่เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ทุกอย่างมิดชิด เคลื่อนไหวช้า แต่สนิทนิ่ง ดื่มด่ำกับความสุขในชั่วขณะที่เหมือนโลกจะหยุดหมุนเพื่อฉัน ความคิด ความรู้สึก ทุกอย่างทั้งหลายทั้งปวง เกิดขึ้นและเร้นซ่อนอยู่ในห้วงเวลาเล็กๆ นั้น

คนเราควรจะมีเครื่องกำเนิดความสุขไว้ในตัวสักอันนะ ถ้าคนเราสามารถสร้างความสุขได้ด้วยตัวเอง จากตัวเอง เราคงลดการคาดหวังจากคนอื่นไปได้มาก ลดความผิดหวังไปได้เยอะ และ เราอาจเจือจานความสุขไปให้คนอื่นๆ ได้ด้วย

คอฟฟีฮิล ร้านกาแฟที่ตั้งอยู่บนที่ๆ สวยที่สุดในโลก

เขาค้อ จ.เพชรบูรณ์

18 กพ.51

ฝันไม่ต้องเป็นจริง

Mon, 25 Feb 2008 16:05:36 GMT

ฉันว่าฉันเป็นคนจริงจัง แต่มีบางคนว่าฉันขี้เล่น

ฉันว่าฉันเป็นคนมีอารมณ์ขันหัวเราะได้ทั้งวัน แต่มีบางคนว่าฉันขี้แย

บางทีฉันก็ขี้โมโหแต่บ่อยครั้งที่ฉันใจอ่อนจนเสียเรื่องเสียราว

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันช่างจินตนาการเสียจนกลายเป็นเรื่องน่าขัน

ปกติฉันไม่ค่อยได้มีโอกาสใช้บริการแท็กซี่เท่าไรนัก

วันนั้นฉันจะต้องเดินทางไปต่างจังหวัดแต่เช้ามืดเลยต้องขึ้นแท็กซี่ไป

ฉันไม่ค่อยกล้าพูดคุยกับคนขับแท็กซี่

บางทีฉันก็โดนคนขับชวนคุยในเรื่องที่ไม่อยากคุย

แต่ก็ไม่อยากให้เค้าคิดว่าฉันถือตัว

เช้าๆ อย่างนี้ฉันออกจะง่วงนอนนะ วันนี้จึงเป็นวันที่ฉันเลือกที่จะนั่งเงียบๆ

แล้วสายตาก็มองเห็นพวงมาลัยที่แขวนอยู่หน้ากระจกส่องหลัง

มันไม่เหมือนพวงมาลัยทั่วไปที่เราเคยเห็นกัน

มันมีดอกอะไรต่างๆ ที่ฉันมองเห็นไม่ชัดเจนนักหลายอย่างผสมกัน

มันเหมือนเป็นพวงมาลัยที่ร้อยกันเอง

ไม่ใช่พวงมาลัยที่ร้อยขายกันข้างถนนแน่นอน

บ้านพี่เค้าคงมีสวนเล็กๆ อยู่นะ คงอยู่นอกเมืองแหละ

ก็ถ้ามีบ้านที่มีสวนดอกไม้อยู่ในเมืองไม่เห็นจะต้องมาขับรถแท็กซี่

ในสวนคงมีต้นไม้อะไรต่ออะไรขึ้นรกๆ อยู่

แล้วใครน้อ...ร้อยพวงมาลัยมาให้พี่เค้า

มาแขวนไว้ให้ชื่นใจ...ให้เป็นกำลังใจกับวันที่จะเหนื่อย...จะร้อน...

แม่เนื้อเย็นของพี่เค้า หรือว่า ลูกสาววัยรุ่น?

พวงมาลัยนี้คงร้อยดอกไม้ที่ไม่ซ้ำกันสักวันนะ

แล้วแต่ว่าวันไหนมีดอกอะไรบาน

วันไหนดอกอะไรจะส่งกลิ่นหอมจนต้องออกไปเก็บมา...

ฉันนั่งเพลินอยู่กับความคิดของตัวเองไปเรื่อย

คนขับแท็กซี่คนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะชวนผู้โดยสารคุยเลย

จวนจะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว.....

แหม....ไม่ได้นะ ฝันฉันยังไม่จบเลยนี่นา.....

"พวงมาลัยนี่เอามาจากไหนเหรอจ๊ะ"

พี่คนขับมองหน้าฉันผ่านกระจก แล้วทำหน้างงๆ "ไหนครับ"

"ก็พวงมาลัยที่แขวนอยู่นี่น่ะ ได้มาจากไหน"

"อ๋อ.....ไม่รู้....มันติดมากับรถ....เพิ่งเปลี่ยนกะน่ะ"

********************************************

ซะงั้น นะพี่นะ

เสียงดัง "เพล้ง" อยู่ข้างในร่างกาย ไม่รู้เหมือนกันว่ามันดังมาจากส่วนไหน

น่า....กลิ่นหอมอ่อนๆ (ที่ไม่รู้มีอยู่จริงหรือเปล่า) ยังติดจมูกฉันมาจนวันนี้

Happy Roses Day

Tue, 05 Feb 2008 07:38:55 GMT

โตโยต้าโคโรน่าสีเทาดำคันที่คุ้นชินในสายตา.....จอดเทียบริมประตูรั้วบ้าน........................

ดอกกุหลาบสีแดงเข้มเกือบดำช่อนั้นมีก้านที่ยาวมากจนฉันมองมันเห็นก่อนหนุ่มร่างใหญ่ผู้ถือมา
จะก้าวลงจากรถ.....ฉันกรี๊ดกระโดดเข้าไปหา....เอ่อ...เข้าไปคว้า..................................

"ชื่นใจจัง ที่เห็นคุณดีใจ" คุณยิ้มทั้งใบหน้าและน้ำเสียง
............................ฉันกอดคุณเต็มอ้อมแขนสนิทนิ่ง

อย่างจะถ่ายทอดความรู้สึกซาบซึ้งทั้งหัวใจให้คุณได้รับรู้

...มีกุหลาบสามดอก...."ฉันไม่ใช่คนช่างถือโชค ถือลาง

...................กี่ดอกก็ใช่เป็นสาระสำคัญ แค่คุณ "ให้"
"ที่สุดที่เราทำได้ให้กันและกัน ที่สุดแล้วเท่าไรเท่านั้น"

...............................................เราบอกกันเสมอ

บางทีมันคงมีอะไรผิดตั้งแต่วันนั้นล่ะนะ

"ฉันจะแบ่งให้ยัยหนูดอกหนึ่งนะ"

"มันเป็นของคุณ คุณจะให้ใครก็แล้วแต่สิจ๊ะ"

แล้วกุหลาบ 3 ดอกก็ไปกินข้าวฉลองวันแห่งความรักด้วยกัน

ยัยหนูเป็นเพื่อนรุ่นน้องของฉัน เธอกรี๊ดอย่างที่ฉันรู้ว่าเธอจะกรี๊ด
"หนูอยากได้....หนูไม่มีใครที่จะให้หนูในวันแห่งความรัก"

ฉันรู้ว่าฉันทำให้ยัยหนูมีความสุข เหมือนกับที่คุณทำให้ฉัน

กุหลาบ 3 ดอก โชคลางใดๆ ก็ไร้อิทธิพล

เมื่อความรักจากหัวใจดวงหนึ่ง แบ่งปันสู่หัวใจดวงแล้งอีกดวงหนึ่ง
...............................................................................

............................วันวารผ่านคล้อย.....
...................วันหนึ่งดอกไม้ช่อมหึมา......

........ถูกส่งมาจากร้านขายดอกไม้ชื่อดัง.....
ที่คุณบอกว่าใช้บริการสั่งให้เจ้านายเป็นประจำ

"สำหรับน้ำตาทุกหยดของคุณที่ผมเป็นเหตุ"

......ใครบอกคุณว่า ช่อดอกไม้ราคาสามพันบาทเช็ดน้ำตาได้?

บูเก้สารพัดดอกไม้ชื่อภาษาต่างชาติช่อหรูนั้นเฉาเพียงวันถัดมา

................................พลอยพาให้หัวใจหมางเมินไปด้วย
....................มันใช้การอะไรไม่ได้และถูกโยนทิ้งลงถังขยะ

"Happy New Year"

"I love you more than yesterday, Happy Valentine Day"

"Happy Birthday"

"สำหรับผู้หญิงที่วิเศษที่สุดในชีวิต"

"สำหรับซับความรู้สึกเมื่อ 16:40 ขอโทษนะครับ"

"สำหรับความรัก+คิดถึงที่คุณมีให้"

"สะดุดบ้าง ราบรื่นบ้าง หวานบ้าง เครียดบ้าง ก็เพราะรักมาก"

"สำหรับคุณผู้พิสูจน์ได้แล้วว่ามีความรักที่ยิ่งใหญ่ มั่นคง แน่วแน่ ยึดมั่น

ได้หัวใจคุณแล้วจะไปสนใจอะไรอีก(คิดได้)
ไม่มีคุณ(จริงๆ)ไม่ได้หรอก"

ดอกไม้ทุกช่อทุกดอกทั้งหมด...ป่านนี้ฝากร่างคืนสู่ดินไปหมดสิ้นแล้ว

เหลือแต่กระดาษใบน้อยที่แนบมากับดอกไม้ทุกโอกาส ที่ฉันยังเก็บไว้อยู่

ความรัก ความรู้สึกล่ะ...ยังอยู่ในนั้น ....หรือมันก็เป็นเช่นซากกระดาษ?

รอวันคืนสู่ดิน......เช่นคุณ....เช่นฉัน......เช่นความรักและสรรพสิ่ง

อันเกิดขึ้น...ตั้งอยู่...และดับไป...ล้วนเป็นเช่นนั้น

ฉันมักจะเก็บดอกกุหลาบแดงที่ได้มา

ด้วยการแขวนห้อยให้มันแห้ง

แล้วฉันจะเก็บดอกกุหลาบแห้งสีดำ

ไว้อีกนานจนกลีบกรอบร่วงหล่นไปเอง

เมื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแทนของความรู้สึก

...ไม่ได้ อีกต่อไปแล้ว มันก็เป็นเพียงสิ่งของสิ่งหนึ่ง

ขอให้ค่าของดอกไม้อยู่กับตัวของมันเองเถอะนะ

....ดอกไม้ของฉันอยู่ในทุกหนทุกแห่ง

หัวใจของฉันฝากไว้ในดอกไม้ทุกดอก

อย่าใช้ดอกไม้ของฉันพร่ำเพื่อนักเลย

....................มันมีหัวใจของมันเอง
..........และ....มีหัวใจของฉันอยู่ด้วย

แด่..........ทุกความรัก....นอกอาณาเขตหัวใจ

มอบความงามแห่งกุหลาบภูพิงค์ ผ่านผลงานเมื่อยามวางปืนแล้วจับกล้อง ของ "j.PiCh มิตรรัก-นักรบ" ให้เพื่อนทุกคน ด้วยความขอบคุณ

วันหัวใจสีหมอง

Wed, 09 Jan 2008 16:43:21 GMT

มะรืนนี้แล้วสินะ วันศุกร์ที่ 11

หลังจากที่เตรียมใจ เตรียมการ มานานเนิ่นในการหาทุนเพื่อนำไปช่วยให้เด็กๆ ในอำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ ด้วยการจัดหาจักรยานให้เด็กๆ ได้มีความสะดวกที่จะไปโรงเรียน จะเกิดอะไรขึ้นกับอนาคตของพวกเขาเราไม่รู้ แต่หวังว่าสักเสี้ยวเศษแห่งความสุขที่หากพวกเขาจะได้รับในภายภาคหน้าของชีวิต จะเป็นผลจากสิ่งที่พวกเรา

กลุ่มพู่กันสัญจร ที่แม้ไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบาย ร่ำรวยเหลือใช้ มิหนำซ้ำหลายครั้ง ที่หลายคนนอนก่ายหน้าผากค่ำคืนที่วันรุ่งขึ้นรายจ่ายจะแซงรายได้

ศิลปินประเทศไทยนะคุณ ประเทศที่ศิลปะคือสิ่งฟุ่มเฟือย ไร้สาระ พลอยพาไร้ราคาไปด้วย ศิลปินที่รุ่มรวยเป็นที่เชิดหน้าชูตา มีลายเซ็นเป็นอุปกรณ์รับรองความมีรสนิยมของชนชั้นสูงในสังคม มีนับหัวได้ไม่เกิน 10 คน

ทำไมไปบุรีรัมย์? ฉันได้รับทั้งคำถาม และคำท้วงหลายครั้งกับ จ.บุรีรัมย์ จังหวัดที่มีชื่อเสียในเรื่องของนักการเมือง นั่นสิ 3 ใน 7 ทริปวันเด็กของเรามาลงเอยที่นี่......?

คำตอบของฉันมักจะเป็นว่า ในเมื่อผู้นำไม่ดี เด็กๆ ก็ยิ่งน่าสงสาร

3 ครั้ง ที่เราต้องกลั้นใจกับความรู้สึกบางอย่างที่เกิดระหว่างการประสานกับเจ้าบ้านที่เป็นเป้าหมายในการนำความช่วยเหลือไปสู่เด็กๆ ของพวกเขา

ฉันเริ่มตั้งคำถามว่า หากน้ำหยดน้อยจะเหือดหายไปอย่างไร้ความหมายบนผืนดินแห้งระแหงของจังหวัดบุรีรัมย์ แต่หากน้ำหยดน้อยนั้นมาจากใจของพวกเรา มันจะซึมซ่านให้ความชุ่มชื่น ใจถึงใจได้หรือไม่ เด็กน้อยจะเติบโตในรอยเอกลักษณ์ที่ผู้ใหญ่วางรูปไว้หรือเปล่า

มะรืนนี้แล้วสินะ .....

.......................

ฉันมารอกำลังใจสักนิดที่...เผื่อ...และเพื่อ...เด็กๆ วันมะรืน ผ่านหัวใจสีหมองเวลานี้

สวัสดีปีใหม่ 2551/Happy New Year 2008

Fri, 28 Dec 2007 07:12:09 GMT

I sit at my window this morning where the world like a passer-by stops for a moment, nods to me and goes.

Rabindranath Tagore

อยู่บ้านหลังใหญ่ ขี่รถเบนซ์ กินข้าวโรงแรมโอเรียนเต็ล ชีวิตที่คล้ายอยู่บนสววรค์ ที่มีดวงดาวอยู่เบื้องล่าง แต่....ฉันเลือกที่จะอยู่บนดิน แล้วฉันก็ได้แตะกลีบบางของเธอใต้แสงตะวันรอน "ดาวกระจาย"

มองเธอ "ชงโค" ริมทางเมื่อเธออยู่สูง เหมือนเธอสวยแม้ไม่อาจเห็นผิวสด ริ้วบาง ฉันก็ยังรักเธอจับใจ เมื่อได้เห็นเธอเต็มตา ฉันยิ่งรักเธอเต็มใจ บางครั้งเมื่อเราต้อง การอะไรบางอย่างแล้วสมปรารถนา เมื่อนั้นเราอาจเหมือนได้มา แต่เมื่อเราเริ่มขบคิดว่าเหตุใดเราจึงมีความต้องการ เมื่อนั้นแหละเราจึงได้มาจริงๆ

"เฟื่องฟ้า" ทำไมจึงมีค่าเพียงดอกกระดาษ? กระดาษสีสวยเหมือนดอกไม้มีหรือเปล่า อารมณ์และความรู้สึก สายตาและความคิด ชีวิตและจักรวาล ความเป็นฉันกับ ความเป็นเธอและ....ความเป็นเรา

เป้าหมายของชีวิต คือบางสิ่งบางอย่างที่เราทุกคนจะต้องดั้นด้นไปให้ถึง ตะเกียกตะกายแหวกฟ้าคว้าดาว น่าเศร้า...ที่บางคนอาจมองผ่าน "ชบา" แม่สาวชาวบ้านที่งาม เงียบ เรียบ ง่าย มันจะดีกว่าไหม ถ้าเป็นหมายของชีวิตจะเป็นเพียงอะไรที่เรา "แค่ไป" อย่างไรก็ไปถึง

ทุกๆ สิ่งที่จับต้องได้ มีสมบัติประจำกายที่จับต้องไม่ได้ นั่นคือเงา จะมีชีวิต หรือไร้ลมหายใจ มันก็มีเงา คนสวย คนเก่ง คนเลว คนดื้อ คนติดเอดส์ คนดี คนบ้า คนชื่อฉัน คนชื่อเธอ คนขาวหรือดอกไม้สีแดง เรามีเงาเหมือนกัน และเงาของเราสีดำเหมือนกัน....นะเธอ

ฉันเป็นเพียงดอกไม้เท่านั้น!!!!!!!

อภินิหารเข็มทิศทองคำ

Tue, 11 Dec 2007 07:41:14 GMT

อภินิหารเข็มทิศทองคำ

ในหนังเรื่องนี้พูดถึงโลกที่คนเราทุกคนเกิดมาต้องมีภูติประจำตัว เป็นเหมือนตัวแทนของคนๆ นั้น เป็นจิตวิญญาณของคนๆ นั้น หนาวร้อน ทุกข์สุขไปด้วยกัน ถ้าภูติถูกทำร้ายเจ้าตัวก็จะเจ็บปวดไปด้วย
เค้าให้สัตว์ต่างๆ ที่เรารู้จักกันดีเป็นตัวแทนภูติ ภูติของเด็กๆ ก็ยังตัวเล็กๆ เป็นพวกแรคคูนมั่ง แมวมั่ง ภูติของผู้ใหญ่ก็ตัวใหญ่ เสือ สิงห์ ลิงค่าง ไปตามเรื่อง สังเกตดูแล้วการเลือกสัตว์อะไรมาเป็นภูติของคนนั้นเหมือนจะมีการเจาะจงอยู่เหมือนกัน เหมือนเลือกมาแทนบุคลิกนิสัยใจคอของคนๆ นั้น

ลองคิดดูในบางครั้งที่คนเราคุยกับตัวเอง ถามตัวเอง หารือกับตัวเองในการตัดสินใจอะไรบางอย่าง และบ่อยครั้งก็ไม่เชื่อในการตัดสินใจของตัวเอง ไปจนกระทั่งถึงการโทษตัวเองเมื่อตัดสินใจผิดพลาดไป นี่เปรียบเหมือนเรื่องราวระหว่างเรากับภูติประจำตัวของเราหรือเปล่านะ บางทีภูติของเราก็ฉลาดกว่าเรา แต่เราไม่ฟังเสียงมันเลย บางทีภูติของเราก็รู้สึกขลาดกลัวไม่กล้าสู้กับปัญหา คอยดึงรั้งให้เราถอยหนีอยู่เรื่อย

ในหนังพูดถึงว่าภูติของเด็กๆ นั้นต้องรอเวลาที่จะเซ็ทตัวเอง เปรียบไปคงเหมือนการที่ชีวิตในช่วงต้นของทุกคนขณะที่ยังอยู่ในระหว่างการค้นหาตัวเอง จนกว่าจะมั่นใจในความต้องการของตัวเอง รู้แน่ชัดถึงทิศทางไปสู่เป้าหมายของชีวิต เมื่อนั้นก็หมายความว่าภูติของเราเซ็ทตัวแล้ว ไม่มีการเปลี่ยนอีกต่อไป หรือ ถ้าเปลี่ยนก็คงจะยาก ดังนั้น จึงมีผู้ปกครองโลกที่มีความคิดที่จะทดลองว่า หากตัดภูติประจำตัวของคนออกไปจากตัวเสียได้ตั้งแต่ช่วงต้นของชีวิตก็เปรียบเสมือนชีวิตของคนๆ นั้นไม่อาจเป็นตัวของตัวเองได้ กลายเป็นพลเมืองโลกที่จะถูกควบคุมให้อยู่ในโอวาทได้ง่ายขึ้น ประมาณว่าเป็นลัทธิเผด็จการนั่นแหละ

เลยมีการลักพาตัวเด็กๆ มาเข้าโครงการทดลองนี้ เด็กที่ถูกตัดภูติออกไปแล้ว จะดูเลื่อนลอย งงงวย สับสน ใครเป็นอย่างนี้ลองมองหาดูหน่อยนะว่า จิตวิญญาณของเราหายไปไหนหรือเปล่า

เข็มทิศทองคำล่ะ มีบทบาทอะไร ดูจบแล้วไม่ค่อยได้ข้อคิดจากเข็มทิศทองคำสักเท่าไร รู้สึกว่ามันเป็นเพียงเครื่องมือของทางฝ่ายธรรมที่ใช้ช่วยบอกว่าความจริง ในอดีต ปัจจุบัน อนาคต ว่าใครเป็นอย่างไร คิดร้ายหรือมาดี........
ถ้าเรารู้ว่าใครดี ใครชั่ว ก็คงจะไม่มีการจับตัวผู้บริสุทธิ์มาลงโทษ หรือมีการฆ่าตัดตอนเกิดขึ้น เอ๊ะ มาลงตรงนี้ได้ไงเนี่ย

ก็ไม่รู้นะใครดูหนังเรื่องนี้ในมุมไหน เราดูของเราได้เรื่องตามประสาเราว่าอย่างนี้ ว่าแต่ว่า แม่มดเซราฟินา อ่ะสวยคม นิสัยดี เราชอบ เห็นว่าเธอเล่นหนังเรื่องเจมส์ บอนด์ตอนล่าสุดที่เราไม่ได้ดู เรื่องนี้คุณบอนด์คนใหม่ก็เล่นด้วยแป๊บๆ ภาคต่อไปคงมีบทบาทมากขึ้น

นิโคล คิดแมน นั้นเก๋าเจ๋งอยู่แล้ว สวยเก่ง เลยดูดุๆ คนสวยถ้าไม่ดุสักนิด แบบว่าสวยนิ่มหน่อมแน้ม ก็จะถูกมองว่าสวยโง่ แต่ผู้หญิงนั้นจะสวยเก่งยังไง ความอ่อนไหวที่แอบซ่อนอยู่ภายใน เมื่อไรที่เผลอแสดงออกมา ก็บอกถึงความหมายของความเป็นผู้หญิงแท้ๆ นั่นเอง นิโคล คิดแมนแสดงเผลอได้เนียนดี

วันนั้นกับวันนี้ สิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน

Tue, 30 Oct 2007 19:02:29 GMT

๒๙ ตค.๕๐

ปีนั้น.......ผู้คน หวั่นเกรงกันในเรื่องของผลร้ายที่อาจเกิดขึ้นถ้าหากระบบคอมพิวเตอร์หลักของโลกไม่ยอมรับรู้การเปลี่ยนศตวรรษ วายทูเค ค.ศ.2000

พ.ศ.2543 คืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่นั้นเราไปกินอาหารเย็นกัน คุณกังวลกับงานที่จะต้องเข้าเวรในเวลาเที่ยงคืน เรากินข้าวเสร็จเวลาประมาณสี่ทุ่ม แล้วขับรถออกมาจนถึงบริเวณสี่แยกราชประสงค์ รถติดมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ห้าทุ่มแล้วรถเพิ่งจะเคลื่อนที่ไปได้ไม่ถึง ๒ เมตร บริเวณเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์มีงานส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่อย่างยิ่งใหญ่เป็นประจำทุกปี คุณเริ่มเครียด ฉันพยายามกล้ำกลืนความน้อยใจ คุณเป็นอย่างนี้ทุกปี เราไม่เคยได้ฉลองปีใหม่ด้วยกัน ฉันไม่เคยนึกอยากจะไปสนุกสนานกับใครที่ไหน นอกจากไปกับคุณ เราไม่เคยได้ไปที่ไหนบ่อยนักเช่นกัน เพราะงานของคุณบวกกับความรับผิดชอบที่ฉันรู้สึกว่ามันน่าจะเกินความจำเป็นไปสักหน่อย แต่ฉันก็เข้าใจและพยายามอดทน

ผู้คนทะลักทลายมาจากไหนไม่รู้ รถเคลื่อนที่ไม่ได้อีกเลย คุณหงุดหงิดอย่างออกนอกหน้า ฉันคงไม่เสียใจถ้าคุณจะแยกแยะให้ฉันรู้สึกได้ชัดเจนว่าคุณหงุดหงิดกับสภาพการณ์ตรงหน้า ไม่ใช่ฉันที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วรถเล็กๆ ของฉัน เพียงข้ามคลองแสนแสบไปฝั่งประตูน้ำ คุณก็จะเข้าเขตพื้นที่ความรับผิดชอบของคุณแล้ว เราไม่ได้มีปากเสียงกันเพราะฉันจะเกรงใจคุณมากมายเสมอมา

แล้วจู่ๆ คุณก็เดินลงจากรถไป...........

ฉันนั่งอยู่ในรถอย่างหมดหนทางท่ามกลางฝูงคนที่ล้อมรถแน่น รถถูกคนจำนวนมากมหาศาลที่ออกมาฉลองกระแทกจนโยกโยน แล้วนาทีนับถอยหลังก็มาถึง ผู้คนส่งเสียงกึกก้องด้วยความยินดีปรีดา พลุหลากสีถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้า ประกายแสงสีเจิดจ้า เสียงโห่ร้องอย่างมีความสุขดังกระหึ่ม ไม่มีใครเห็นว่าผู้หญิงคนหนึ่งนั่งซบพวงมาลัยอยู่ในรถคนเดียว ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว น้ำตาไหลรินฉลองปีใหม่อย่างเงียบๆ

คืนนั้นฉันกลับถึงที่พักที่อยู่ห่างออกไป ประมาณ ๓ กม.เป็นเวลาตีสอง คุณจึงโทรศัพท์เข้ามาถามไถ่.........

บ่ายวันนี้ (29ตค. 2550) ฉันขับรถมุ่งหน้าไปชะอำ เส้นทางที่แสนจะคุ้นเคย เมื่อปี ๒๕๔๔ ที่ฉันมาใช้ชีวิตอยู่ที่หัวหินคนเดียวถึง ๓ เดือน

๗ ปีแล้วสินะ ฉันคงบอกไม่ได้ว่าเวลาที่ผ่านไปนั้น มันผ่านไปอย่างรวดเร็วหรือเชื่องช้า ฉันรู้เพียงว่า...มันผ่านไปแล้ว จากเมื่อวันที่ผู้หญิงคนนี้พาใจกายที่แหลกสลายมาซุ่ม ใช้เวลาเลียแผล เยียวยาหัวใจ เพราะมันไม่มีเนื้อหาของความรู้สึกที่เป็นกลุ่มก้อนพอจะบอกออกมาเป็นหน่วยได้ว่ามันมากแค่ไหน หรือนานเท่าใดกับความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ภายใจ เพียงรู้แน่ชัดว่า หลังจากนั้น ผู้หญิงคนนี้ก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่ไม่เคยอยู่คนเดียวจริงๆ แบบนี้ ไม่เคยทำอะไรเพื่อตัวเอง ทุกสิ่งทุกเรื่องราวในชีวิตต้องมีเรา ว่ากันให้ชัดลงไปอีกสักหน่อย คือทุกสิ่งที่ฉันทำ ทำให้คุณ ทำเพื่อคุณ

บ่ายวันนี้เส้นทางถนนพระราม ๒ ช่วงแรกยังมีแดดจ้า ฉันเปิดซีดีเพลงชุดเพลงรักคนวันจันทร์ ที่ฉันคัดและรวบรวมเพลงเกี่ยวกับพระจันทร์ไว้ถึง ๒๐ เพลง เพลงเพราะจัง.....ฉันขับรถอย่างรู้สึกเป็นสุข บางทีก็แหกปากร้องไปด้วย ก่อนถึงมหาชัยฉันถอดแว่นกันแดดออกเมื่อฟ้ามืดลงเรื่อยๆ แล้วฝนก็ตกลงมา.................

ฉันยังรู้สึกดี ออกจะขำที่เพิ่งล้างรถมาฝนก็ตกทันที ก็ไม่ได้ล้างมาร่วมเดือน จนมีมือดีมาเขียนไว้ข้างรถว่า "คนล้างไปยุโรป" !!

ถึงช่วงสมุทรสงคราม เห็นป้ายชวนล่องเรือชมหิ่งห้อย เพิ่งรู้ไม่นานว่าหิ่งห้อยจะมีมากในหน้าหนาว ก็นึกเสมอมาว่าหิ่งห้อยมีมากในฤดูฝน เป็นข้อมูลที่ทำให้หนาวปีนี้ฉันตั้งใจที่จะมาดูอีกให้ได้ แม้ว่าจะเคยมาดูแล้วหลายครั้ง ฉันเพลินนึกไปถึงเรือที่ล่องเอื่อยๆ ในความมืดอย่างเงียบๆ จนมาถึงต้นลำพูก็จะเห็นหิ่งห้อยกระพริบแสงพร่างพราย หิ่งห้อยแสงน้อยทำให้ฉันตื่นตาตื่นใจได้มากมายทุกครั้ง

ฉับพลันฉันรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมา ฉันยิ้มกับตัวเอง ทำไม...ณ ปัจจุบันนี้ ดูเหมือนว่าอะไรๆ ก็ทำให้ฉันรู้สึกเป็นสุขได้ง่ายดายไปเสียทั้งนั้น ชักสงสัยขึ้นมาครามครันว่า ฉันมีความสุขมากเกินเหตุไปหรือเปล่า

ฉันเป็นสุขในหมู่ญาติสนิทมิตรสหายเก่าแก่ สนุกสนานรื่นเริงกับมิตรภาพใหม่ ๆ กับคนทั้งโขยง ...กับคนพิเศษสักคนหนึ่ง...สักครู่หนึ่ง... สักครั้งหรือ....สองครั้ง นั่นคือเป็นสุขได้กับทุกสถานการณ์ที่เข้ามา โดยไม่มีความวาดหวังใดๆ โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ ใครจะจากไป ใครจะเข้ามา หรือแม้ในวันที่ฉันอยู่กับตัวเอง

คุณอยู่ที่ไหนนะ วันนี้คุณหายเจ็บหรือยัง ใครจะทำร้ายใคร ใครเป็นฝ่ายผิด ใครเป็นฝ่ายถูก คุณมุ่งมั่นหาคำตอบมากเกินไปหรือเปล่า มันทำให้คุณสลัดทุกข์ไม่พ้นใจหรือเปล่า

ฉันคิดถึงคุณ .....ฉันอยากแบ่งปันความสุขของฉันให้กับคุณนะ

เมื่อมีใครคนหนึ่งบอกฉันว่า ไม่มีใครทำร้ายเราได้ถ้าเราไม่ยอม .........ฉันก็ไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว

คุณอย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยนะ มันจะเจ็บมากเท่าที่คุณยอมให้มันเจ็บ มันจะอยู่กับคุณนานเท่าที่คุณยอมใหัมันอยู่

วันนั้นกับวันนี้........มีสิ่งที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือ.....

...ฉันอยากให้คุณมีความสุข...